شرمېدلې  سپېدې

              شېبې ستړې وې

              او پر مزله د سکون امر خپور و

              لمر، ځان په تور څادر کې،

                                        نغښتی و

                                        او کلونه مخکې،

                                        له بامه رغښتی و

                                   * * *

              باران د غم رنګ لاره

              د هيندارې پر مخ اوښکې بهېدې

              او  کاڼو د وينو بوی ورکاوه

                                   * * *

              باغ پر خپلو لاسو ،

                                        د باغوان لاسونه  غوڅ کړي  و،

                                        د کلا  له  دروازې ،

                                        د حېا رنګ  الوتی  و

                                         او ، شپانه ، له خپلو شپېلېو تښتېدل ٠

                                   * * *

              ستوري ړانده  وو

              سپېدې له ورېځو شرمېدلې

              او شمال ،

              د ېوه کنګل  فصل  د رسېدو شګون لاره

                                   * * *

              هيندارې  د مضحکو څېرو ،  انځور اېسته

              ايمان ،  په  دار زړېده

              او له  هيلو ېواځې ،  تصويرونه  پاتي وو

                                   * * *

              دجام  پر  شونډو ،

              د يوه ترخه سکوت انګار پروت  و

              نجونو ، خپل تي، د کاله پر دسترخوان غوړولي  وو

              ماشومانو ،

                                     د سکروټو ،  له دريڅې

                                     نړۍ ته کتل ٠

              اور ، پړی ، او  نښته

              د ذهن  پر تخته ،

                                      د غټو تورو مضمون  وو ٠

                                   * * *

              وېرې  پر  پرېړو  پړو

              د ازادۍ لاسونه ،

                                     تړلي  وو

              وجدان ،

                                     د بدکاره ښځو په څېر، خرڅېده

              د کوڅې ، رنګ ، الوتی  و

              او د ملا غږ په غوږو بد لږېده

                                   * * *

              د زېتون څانګه  ،

              د مينې په مانا نه پوهېده

              موسکا ځپلې شونډې ، ګنډلې وې

              او ،

                                     د رباب په تارونو کې عذاب غږېده ٠

                                  * * *

              ځمکه  درنه  وه

               شېبې درنې تېرېدې

               تا وی  سهاره پورې

                                       ېوه پېړۍتېره وه

 لندن  د سپتمبر ٢٦ تېټه
  ٢٠٠١ ميلادې  کال