www.payamewatan.com
 

 

 

صفحۀ اصلی

 

تاریخ نشر:09.11.2009


میم - میهن

جنگ های کابل  « زرافۀ  قشنگ »

بخش دوم

جناب «سید» پس از آنکه به شکل ابتکاری رویداد های بین سالهای ۱۳۵۷  -۱۳۶۵ را  با تقسیم بندی آنها زیر نام جنگ های دوران نور محمد تره کی و حفیظ آله امین، جنگ ها در دوره حکومت ببرک کارمل و حضور نظامی  شوروی ها در افغانستان بررسی میکند، دو رویداد اسفبار ووحشیانه  (یکی  قتل ناجوان مردانۀ قهرمان بی بدیل، ستارۀ تابناک پهلوا نی میهن، انسان مهذب و فروتن احمد جان قهزمان  توسط احمد شاه مسعود.  ودوم  خلاف همه اصول پذیرفته شده انسانی، ملی، وبین المللی، قتل عام سر بازان و افسران در بند در چاه آهو ی پنجشیر آنهم توسط احمد شاه مسعود) را بر جسته ساخته و به درگیریهای دوران زمامداری دکتور نجیب آله و  دفاع مستقلانه میهن، پس از باز گشت نیرو های شوروی و حماسه معرو ف جلال آباد میپردازد :  «دفاع قهرمانانه قوای مسلح دولت در جنگ    جلال آباد (ماه حوت سال ۱۳۶۷ خ)  و به شکست مواجه نمودن ملیشه های بیگانه‎‎، جنگ جویان القاعده و   تنظیم    های  مجاهدین، پیروزی ها در تنگی وا غجان، افسانه فتح مجاهدین را بر باد و طومار پیروزی جهاد افغانی را در هم پیچید. . . »95     

پیرامون مقاومت  بیمانند و غیر قابل پیشبینی میهن پرستان افغان پس از برآمدن نیرو های شوروی فراوان گفته و نوشته شده است ولی در «جنگ های کابل»  از روی نقش دوگانه و پر خطر روسیه در قبال رویداد های افغانستان بویژه طی سالهای ۱۹۹۱  و ۱۹۹۲ به خوبی پرده برداشته شده است: «... قبل از خروج قوای شوروی از افغانستان  دست های مسکو در بر اندازی دوکتور نجیب الله از اریکه قدرت  با شعله ور گردیدن جدال های فرکسیونی  داخل حزب از پس هر اقدام واژگون کننده نمایان بود.  پیش کشیدن دکتور محمد حسن شرق در اوایل سال ۱۳۶۷ خور شیدی زمانیکه هنوز قوای شوروی در افغانستان حضور  داشت  بحیث صدر اعظم شخصیتی  كه با داشتن روابط دیرینه و چند پهلو در همه دوره ها و حکومت ها از چتر حمایتی مسکو بر خور دار بود، جهت تضعیف قدرت دکتور نجیب الله و زمینه ساز سر نگونی او به نفع سیاست های مسکو  به کرسی صدارت آورده شد...  دیه کوردو ویز  نماینده خاص سر منشی سازمان ملل متحد برای افغانستان...   نگاشته است --اخبار مکرر گزارش میشد كه نجیب الله نزدیک است بر کنار شود... شوروی ها تصمیم گرفته بودند  او را کنار بگذارند. . .»

روسیه به آن هم بسنده نکرده، یک هیات مجاهدین تحت ریاست برهان الدین ربانی را به مسکو دعوت نموده  و طی آن،  نوید ووعدۀ رسانیدن به قدرت را برایشان داد.  این اقدام روسیه نه تنها کنش نا مردانه ای درقبال دولت جمهوری افغانستان بود بلکه ضربۀ محکمی بود  بر پروسه صلح ملل متحد كه تمام جوانب افغانی در حال رسیدن به توافق در مورد ان بودند.  ربانی و مسعود بعد از همین اطمینان مسکو به همدستی «ستون پنجم» داخلی و دولت پاکستان، از عملیه صلح رو گشتاندند.  كه نتیجه همانا در گیری جنگ های کابل و سراسر افغا نستان، خون ریزی  وویرانی بی سابقه و  سر انجام شکستن شاخ های آمریکا در نیو یارک و در فرجام کشانیده شدن پای سی و دو کشور به افغانستان و. . .  گردید .  «دست آورد هیات مجاهدین درین سفر بر علاوه انجام ملاقات هابا مقامات روسیه و چند تن از شخصیت های مخالف دکتور نجیب الله، اعلامیه رسمی ای بود كه طی آن روسیه بعد از اطمینانیکه از سوی هیات مجاهدین در حفظ و تداوم منافع روسیه در افغانستان، عدم مطالبه غرامات جنگی، عدم محکوم نمودن صریح  تجاوز وجنایات جنگی، دریافت نموده بود.  بر علاوه سپردن وعده ها در قطع کمک های نظامی به دولت دکتور نجیب الله، پشتیبانی خود را از تشکیل یک دولت اسلامی مجاهدین در افغانستان ابراز داشت».

طوریکه در بخش نخست گفته شد، تماس و نزدیکی روسها و جمعیت اسلامی از همان آغاز حضور نظامی شوروی در افغانستان وجود داشت، اما در  (جنگهای کابل) به نکات دلچسپی اشاره شده است:  «... روسها با شناخت و روابط کهنه ایکه با مجاهدین  دارند به خوبی میدانند به مجردیکه مجاهدین به قدرت در کابل دست یابند به جنگ ها و تصفیه های میان گروهی پرداخته، به زودی بخاطر به دست  آوردن سلاح، مهمات، سامان یدکی تخنیک محاربوی با عادت همیشگی به آستان بوسی روی آورده و فرصت به چالش کشیدن، محکومیت و مطالبه غرامات جنگی باقی نمیماند.  اما مسلم آنبود كه چرخش سیاستهای روسیه، رو گشتاندن از یک نیروی دموکرات و سیکولار و اتکا به بنیاد گرایی ستیزه جو، آنچه راکه غرب تکرارنموده بود، پریدن از یک  اشتباه تاریخی تجاوز به افغانستان به اشتباه دگر، اتکا به بنیاد گرایی كه در نهایت به رشدافراط گرایی اسلامی و شدت جنگها در افغانستان می انجامید یک عمل غیر عقلانی، یک بازی خطر ناک یک سیاست فاقد چشم انداز های  استراتژیک محسوب میگردید» ص ۱۱۲

سوگمندانه همه طرف های درگیر در افغانستان گوش به فرمان ولی نعمتان خود بودند اگر اینطور نبود چرا به برنامه های صلح خواهانۀ دولت جمهوری افغانستان كه حتی تاسرحد گذشتن از مقام ریاست جمهوری برای رسیدن به صلح اظهار امادگی  شده بود، کسی توجه نکرد. این حقیقت در برنامه صلح سر منشی ملل متحد كه در صفحات ۹۷ و ۹۸  (جنگ های کابل) نقل گردیده، به روشنی باز تاب یافته است :  «... به من اطمینان داده شدكه بعضی از شخصیت های متنازع فیه  با اشتراک شخصی شان چه در مذاکرات بین الافغانی  وچه در اداره موقت اصرار نخواهد ورزید.» ومولف  جنگهای کابل درین مورد مینویسد: «بدین ترتیب یکی از کم سابقه ترین حادثه در تاریخ کشور ما اتفاق افتاد.  ما در گذشته و تاریخ خود جهت به قدرت رسیدن حرص و آز، جنون قدرت طلبی و گذشتن از تل اجساد آدمی، سر بریدن،  چشم از حدقه کشیدن، زندانی و سیاه چال کردن، دار زدن و تیر باران کردن، کم نداشتیم، اما زمامداریکه از پتانسیل توانمند نظامی و حمایت مردم بر خوردار بود، داوطلبانه حاضر گردید بخاطر آوردن صلح  به وطنش، قطع خون ریزی، یکجا با همکاران دولتی اش قدرت را رها کند و به حکومت منتخب سازمان ملل متحد بسپارد.  در واقع دکتور نجیب الله با چنین اقدام جسورانه اش ژرف ترین درس از خود گذری  و تمکین به منافع عمومی را به تاریخ عرضه کرد. » ص ۹۹             

   مخالفت با پروسه صلح  كه در حقیقت  دشمنی با مردم افغانستان بود از شمال آغاز و بعداز آن سراسری گردید.  جریان موضوع توام با چهره های فعال درین  ر استا، همرا با زنده گی نامه های سران مجاهدین از صفحه ۱۰۰  تا صفحه ۱۶۰  (جنگهای کابل) تشریح گردیده است.  در صفحه ۱۳۵  پیرامون نقش هیات اجراییه حزب وطن در آستانه جنگ های کابل آمده است :  «در بررسی بغاوت ملیشه های شمال و ائتلاف انها با تنظیم های مجاهدین نمیتوان در پهلوی عوامل فاجعه گستر  بیرونی  به روابط  تنگاتنگ عده ای از  اعضای هیات اجراییه حزب وطن، افراد معین در رهبری  وزارت  امنیت دولتی، و نظامیان ارشد در گر نیزیون کابل، با ملیشه ها و تنظیم های مجاهدین  دیده فرو بست...  هیات اجراییه حزب وطن در آن شرایط حساس تاریخی كه هیولای جنگ به دروازه های کابل رسیده بود، اسیر اختلافات بودند...»

اینک به اصل موضوع  كه شرح چگونگی جنگ های سالهای ۱۳۷۱  -۱۳۷۵ غ خ (غربتی خورشیدی)  کابل  است رسیدیم.  پیش از پرداختن به آن و  برای اینکه خواننده گان گران قدر، افغان هستند و جنگ را در همه گستره ها منجمله جنگ قلمی را دوست؟! دارند، میپردازیم به نقد وارزشیابی آنچه گذشت، اما این پرداختن، جنگ نی كه نقد، تخریب نی كه تعمیر، تعرض و حمله نی كه مشوره و مفاهمه خواهد بود.

.... تا هفته آینده 

 

یاداشت:

برجسته ساختن برخی از متن ها از من است   

جنگ های کابل «زرافه قشنگ»
بخش نخست

 

 

   کورپاڼه | صفحه اصلی  

email: payamewatan@yahoo.com