کبیر
کمال

د شهيدانو امير  ته

 ته د انسان جامه کې
لکه
«بودا» يو څراغ
لکه
«زردشت» يو رڼا
لکه الماس
لکه
ياقوت
لکه
یو لال په غره کې

***

يا خو د خړو اوبو

د يوه ډنډ په تل کې

لکه ګوهر

لکه ځلانده سره زر

***

يا د تور تم په زړه کې

چې هرې خوا

تياره٬ تياره خپره وي

لکه يو لمر

يا يوه ښکلی سپوږمۍ

***

يا د هجران په کور کې

چيرې چې خاندي بيلتون

او د يارانو ډله

چې وي بيل کړی کوم لاس

د همغږئ يوه خوږه سندره

***

يا پر زخمي٬ زخمي تن

د پرهارونو پر خوله

پر يو ناسور٬ ناسور ټپ

يوه پټۍ او ټکور

***

يا په يو وچ

خزان لوټلي

او په بې پاڼو بڼ کې

دسرو ګلابو

يا د نرګسو

يوه ښکلی غونچه

***

يا خو د يخ له ويرې

په کبرجن ژمي کې

د پښې لوڅي ماشوم

دتوديدو لپاره

لکه يو ګرمه غيږه

***

يا خو له ډيرو مودو

پر اور اخستي کلي

او

پرجل وهلو خلکو

د رحمتونو نازل شوی باران

***

يا د رندانو چم کې

پر وچو ستونو

خمار ځپلو

با مروته ساقي

***

يا د ساحل نه لری

په توپاني څپو کې

د راګير شوی بيړۍ

يو با ايمانه ماڼو

***

يا خو د کوم

د ناهيلئ پر بستر

پروت بې درمان رنځور ته

يوه دعا او شفا

نو:

زموږ درود او سلام

زموږ د ولس پر امام

زموږ پر پير او په مير

د لوړ پامير پر لوړ بام

چې وه دردونو ته غښتلی طبيب

د افغانيت کور کې منلی « نجيب »

 

 

 

لومړۍ پاڼه | صفحۀ نخست