بخاطر گرامیداشت  چهاردهمین سالروز حماسه شهادت داکتر نجیب الله شعر از شاعر پرآوازه و مردمی  سیاوش کسرایی را به روح پاکش اهداء می نمائیم.
فریده
(معلمه)، کابل- افغانستان

 

هزاران چشم گویا و لب خاموش
مرا پیک امید خویش می داند
هزاران دست لرزان و دل پرجوش
گهی می گیردم، گه پیش می راند
پیش می آیم
دل و جان را به زیورهای انسانی می آرایم
به نیرویی که دارد زندگی در چشم و در لبخند
نقاب از چهره ی ترس آفرین مرگ خواهم کَند
...
شما، ای قله های سرکش خاموش
که پیشانی به تندهای سهم انگیز می سایید
...
غرور و سربلندی هم شما را باد
امیدم را برافرازید
چو پرچم ها که از باد سحرگاهان به سر دارید
غرورم را نگه دارید
به سان آن پلنگانی که در کوه و کمر دارید

- سیاووش کسرایی -

 

 

 

لومړۍ پاڼه | صفحۀ نخست